REZYGNACJA – Historia ustawieniowa

Dojrzałość

Rezygnacja jest przejawem dojrzałości. Przychodzi gdy uda się dojrzeć. Dostrzec, że już wystarczy, że więcej nie mogę, że potrzebuję inaczej, że trzeba mi czegoś innego. Dzieciom trudno jest zrezygnować. Ciągle chcą więcej… Zabawek, słodyczy, przywilejów. Od dorosłych, opiekunów, zwłaszcza rodziców mogą nauczyć się: umiaru, rezygnacji, odpuszczenia. Jeśli rodzice tego nie umieją, przepracowują się, przejadają, upijają, ulegają innym uzależnieniom… To dziecko to uwewnętrznia, pokazuje sobą, zabiera do swojej dorosłości.

Nadmiar, przesada, nałogi

Zatem jeśli „przesada”, brak umiaru, niezdolność do rezygnacji Utrudniają Ci życie i widać to w Twoim ciele (choroby), nawykach (uzależnienia), uczuciach (bezradność, przytłoczenie, brak granic) to ma to zawsze korzenie w dzieciństwie. Dzieciństwo najczęściej to powielenie wzorców rodowych. Od pokoleń, np.: kobiety miały nadmiarowe, zalewające pretensje do mężczyzn…

Przykładowe ustawienie

(W ustawieniu prapra babka opuszczona przez męża – sama z dzieckiem, które umarło jest też niewidziana przez swoją matkę. Brak ochrony mamy skutkuje wyborem mężczyzny, który nie chroni. Ona roni…). Gdy jest to zobaczone (spontaniczna inscenizacja w ustawieniu), dożyte (poruszenie emocjonalne i refleksja w kliencie – jakże było to trudne!) i uznane można dojrzeć do zmiany wzorca.

Słowa wypowiedziane do przodkini „Widzę Twoje opuszczenie. Znam to.”

To wstęp do zwrotu ku własnej relacji z matką „Zobacz mnie mamo, potrzebuję Cię.”

Aż wreszcie prosto w oczy męża „Dziękuję. Już widzę”.

Pretensje

Zamiast pretensji (reakcja) może pojawić się zdolność do przeżywania frustracji i ambiwalentnych uczuć. Dojrzewanie (powoli) do innych reakacji niesie ryzyko zmiany relacji. Adekwatność może nie wpisywać się do kanonu zachowań danego systemu rodzinnego. Rezygnacja z afektu może być przeżywana jako zdrada. W takim systemie brak umiaru, przesada i nadmiar są przeżywane jako miłość. Ogromny ładunek energii, emocji i wytrzymałość. Trzeba wytrzymywać. Jeszcze wytrzymam… Znajdę formy zastępcze: chlanie, ćpanie, zażeranie, przepracowywanie… Swoisty rollercoaster lub haj adrenalinowy!

Rezygnacja wymaga dojrzałości, Nie tylko jednostki ale i systemu. Jeśli Twój system jest gotowy to już byłaś/-eś lub będziesz niebawem na ustawieniu. W pewnych obszarach życia to wystarczy. Rezygnacja poprzez ustawienia przychodzi. Przychodzą też nowe początki.

Ugruntowanie nowej postawy

Jednak energię tego jak żyć inaczej potrzebujemy wziąć z innych obszarów ludzkiej twórczości. Tu pomocna jest psychoterapia. Inny umysł, który stopniowo zapładnia inną myślą. Myśl ta rozwinie się poprzez Ciebie i będzie budować Twój system – to są nowe wzorce percepcji i opracowywania uczuć. Także czas potrzebny do ugruntowania w nowych postawach – tu znajdujesz wsparcie. To prowadzi do innych wyborów i działań.

Dojrzewające systemy

Czasem rykoszetem zmieniają się zachowania bliskich osób a czasem my rezygnujemy z bliskich dotąd relacji na rzecz prawdziwej bliskości. Zatem rezygnacja jest nieuchronnym przeznaczeniem dojrzewających systemów. Zaczyna się zawsze od jednostki. Pozorna zdrada (w naszej rodzinie nikt tak nie myśli/ nie robi itp) to rozwój. Rozwój to droga rozkwitu. W końcu przynosi owoce. Dobre owoce to dzieci, które już mogą inaczej!

Dawniej nazywane ich czarną owcą,

odmieńcem, cudakiem. Dziś mówi, że to ludzie odważni do bycia sobą.

A Ty możesz zrezygnować? Napisz w komentarzu czego masz już dosyć. Może przyjdzie do Ciebie myśl/ uczucie na pamiątkę czego ten „nadmiar” w Twoim życiu.